Dün bir arkadaş ile konuşuyoruz da arkadaş dedi ki:
-Ya adamın telefonunun ekraninda gavs dediği adamın resmi var. İslam’da öyle bir şey var mı?
Arkadaş tabii ki çok akıllıca bir soru sorduğunu sanıyor ve kendisini de eleştirel bir akla sahip olduğu için tebrik ediyordu.
Uzun konuştuk ama özetle dedim ki:
-Bakın… Sizin gibi bir adamı bile nasıl etkiliyorlar. İnsanların her birinin telefon ekranında kimler var kimler… Kimisinde sevgilisinin, kimisinde hatunun veya kocanın, kimisinde herhangi bir artis veya artistin, kimisinde hatta bilinir bilinmez bir fahişenin veya otlakci bir kepazenin resmi vardır. Onlara kimsenin sesi çıkmaz ve buna dünya ve insanlık hali deriz… Fakat iş bir garibin kendi şeyhine veya hocasına geldiğinde İslam’da bu var mı tavrına geçeriz. Farkında mısın neden şikayet ettiğinin?
Ne denir ki? Ne denilebilir ki bir şey desin.
Devam ettim:
– Düşünün ki kimi kitap okurken görseniz ona ne kitabı okuduğuna bile bakmadan aferin dersiniz. Lakin birisini Kur’an okurken görseniz “Ölülere mi okuyorsun?” veya “Anlamadığın kitabı niye okuyorsun?” deriz ve bu sözlerle de çok akilica konuştuğumuzu düşünürüz.
Gerçekten de böyledir. Kitap okuyan kimseye hiç kimse bir şey demez de, Kur’an okuyan bir mü’mine herkes bir şekilde akıl verir ve yol göstermeye kalkar. Halbuki yol bilmez olan kendisidir ve kendi cehaleti onu kendisine alim yapmıştır.
Ve sonunda da dedim ki:
-Kendimizi çok akıllı ve uyanık sanıyoruz değil mi?
Uyan uyan
Uyan derin uykudan
Uyan uyan.
Ve bu aslında uyku falan değil… Düpedüz cehalet.
Ve bu cehalet çok kutsal… O kadar kutsal ki o kutsallığı karşı Kur’an-ı Kerim bile kutsal değil…
O cehaletin adı kör cehalet… Kara cehalet.
Denilir ki cehaletin tedavisi vardır ama kara cahilliğin tedavisi yoktur. Cahillik bilgi ile tedavi edilir ama kara cahillik bilgiyi kabul etmez. Çünkü kara cahil her şeyi bilir.
Bu kara cahilliğin tek tedavi yolu, o kişiye matematik öğretmektir. Çünkü matematik, sağlaması olan ve sonuç doğru mu yanlış mı diye ölçülebilen bir ilimdir. Kişi matematik öğrenince ve kendi yaptığı işlemin de yanlış olabildiğini görünce “Ben de yanlış yapabiliyormusum” diyerek kendi yanlışlığını görmeye başlayabilir. Böylece konuşurken de marenatik işlem yapıyormuş gibi sağlama yaparak konuşur.
Bence insan matematik bilmeli yani konuşmalı ama ne konuştuğunu da bilmeli.
Akıncılar Dergisi Türkiye'nin Güncel, Doğru ve Seviyeli Haber ve Bilgi Portalı