Akıncılar Dergisi Türkiye'nin Güncel, Doğru ve Seviyeli Haber ve Bilgi Portalı
Biz 19 Mayıs’ı deg gantari alanında kutlardık. Atlet ve kısa donlarimiz vardı. Kollarımız ve bacaklarımız da aynı güneşin altında çıplaktı ama omuzlardan ve ensemizden yanardık.
Halbuki bacaklarımız da çıplaktı. Kızların her yeri çıplaktı. Fakat ne bacaklarımız ne de kızlar yanmazlardı.
Fizik aynı fizikti ama kimya başka kimyaydı. Yoktu başka bir izahı. Üstelik o günler çocuktuk.
Hoş bugün de yok ama şimdi kim kız kim biz gibi artık bilinmez oldu.
Kalmadı 19 Mayıs…
Bir zamanlar bir başka Mayıs günü daha çıkmıştı. 29 Mayıs… Fetih ve gençlik günü… Yani İstanbul’un fethi ve tabii gençlik günü.
Çok da görkemli oluyordu.
O kadar görkemli oluyordu ki 19 mayıs bile biraz gölgede kalıyordu.
Niye gölgede kalıyordu derseniz, o sene havalar tum Türkiye’de yağmurlu idi. Eh tabii yağmur dediğin güneş altında olmaz. Doğal olarak gölge vardı.
29 Mayıs fetih ve gençlik günü çok görkemli olunca o günün içişleri ve ulusal eğitim bakanları 19 Mayıs’ı Haziran ayında yapmaya karar verdıler.
Ay Mayıs ayı değil Haziran gün de 19 değildi ama kutlanan bayram 19 Mayıs idi. Stadyumlarda gençler gösteri yapıyorlar TRT de özellikle genç kızları bacaklarından gösterime sokuyordu. Halbuki erkekler daha ihtişamlı gösteriler yapıyordu. Neden hep genç kızları ve özellikle bacaklarından gösteriyorlardı derseniz bunu kadınlar için o günlerde müsbet denilen sonradan pozitif olan ayrımcılık diye pekala izah edebilirlerdi.
O günlerde imkan ile olanak, olasılık ile ihtimal cevap ile yanıt savaş halindeydi. Bazı insanlar kelime yerine tilcik, iktidar yerine erk tilcik kelimesini kullanırlardı. Erk ile erkek arasında ilgi kurmazlar TRT’de Bozkurt olmasın diye değerli diye bir itin filmini oynatırlardı.
Neyse ya… Ne diyorduk.
Yok.. Hiç bir şey.
Deg demek şeker pancarı demek. Bizim bayram ettiğimiz yer de kelkit’te pancar teslim yeriydi. Orası Kasım Aralık aylarında insan araba ve hayvan bakımından mahşer yeriydi ama 19 Mayıs’ta bizim bayram yerimizdi.
Ne günlerdi ya… Yer sakızı çiğnerdik. Çünkü ciklet fabrikalarımız yoktu.
